Zamek, choć usytuowany na wschodzie blisko obwodu, nie łączył się z nim bezpośrednio – odgradzał go przekop z przerzuconym ponad nim drewnianym mostem oraz mur samej warowni.
Całość sprawiła, że ówczesny Lubin był jednym z najbardziej ufortyfikowanych miast na Śląsku i w dużej mierze dzięki temu systemowi obronnemu skutecznie oparł się dwukrotnym najazdom husytów w latach 1428 i 1431.
Pod koniec XIV wieku w południowej części murów wybito furtę kościelną dla pieszych, która prowadziła z przykościelnego placu do cmentarza przeniesionego poza obręb murów. Furta została zabezpieczona niewielkim przedbramiem, a dodatkowe wzmocnienie obronne furty stanowiła znajdująca się obok baszta. W końcu XV wieku nadbudowano ją i przekształcono w wysoką dzwonnicę, którą została połączona podwieszonym, ceglanym gankiem łękowym. Pierwotnie zwieńczenie murów i baszt od strony miasta stanowiły pomosty bojowe z blankami.
Modernizacje nowożytne i zmierzch znaczenia militarnego W XV i XVI wieku – w związku z coraz powszechniejszym użyciem broni palnej i zmianą działań oblężniczych – istniejący system obronny murów zmodernizowano i rozbudowano. Górne kondygnacje baszt wyposażono w strzelnice artyleryjskie, a za murem wzniesiono wały ziemne z drugą fosą.