Pracował przez rok w Lawrence Berkeley National Laboratory, a następnie, od 1962 roku, w Stanford Linear Accelerator Center (SLAC), w 1970 roku został tam profesorem, a w 2003 przeszedł na emeryturę. W SLAC, wraz Jerome Friedmanem i Henry Kendallem, przeprowadził serię eksperymentów, które pozwoliły potwierdzić hipotezę, że protony i neutrony są zbudowane z kwarków.

W 1990 roku wraz z Jerome Friedmanem i Henry Kendallem otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie fizyki za ich pionierskie badania dotyczące głęboko nieelastycznego rozpraszania elektronów na protonach i związanych neutronach, co miało istotny wpływ na rozwój modelu kwarkowego w fizyce cząstek.

Przypisy , autobiografia, Nobel Lecture, December 8, 1990, Deep Inelastic Scattering: The Early Years

Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Alberty Kategoria:Członkowie Royal Society Kategoria:Kanadyjscy fizycy XX wieku Kategoria:Kanadyjscy fizycy XXI wieku Kategoria:Fizycy cząstek elementarnych Kategoria:Kanadyjscy nobliści – fizyka Kategoria:Urodzeni w 1929 Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu Stanforda Kategoria:Zmarli w 2018