W 1641 roku Bankei opuścił Zuiō-ji i udał się na czteroletnią pielgrzymkę (skt warsika (vārṣika), chiń pinyin 行脚 xìngjiǎo; jap. angya) po różnych klasztorach Japonii. Czasem nie jadł i nie pił przez kilka dni, medytował nocami na skałach. W 1645 roku powrócił do swojego nauczyciela. Jednak wkrótce podjął praktykę indywidualną w małej chatce w pobliżu wsi Nonaka, w pobliżu Kōfuku-ji. Przez dwa lata usiłował rozwiać swoje wątpliwości, jednak mimo doprowadzenia się prawie do śmierci z wyczerpania, rozwiązanie problemu umykało mu. Wiosną 1647 roku leżał w chatce blisko śmierci, nie będąc w stanie nawet przełknąć przyniesionego jedzeniaPeter Haskel. Bankei Zen. Str. XXV.

Pewnego dnia poczuł coś blokującego mu gardło i po wytężeniu wszystkich swoich sił wypluł kulę flegmy. Nagle jego choroba się rozwiała, a Bankei urzeczywistnił odpowiedź na problem, który go trapił od tylu lat. Z tekstów Bankeia wynika, iż właśnie wtedy po raz pierwszy osiągnął Nienarodzone, chociaż nie używał tego terminu jeszcze przez dłuższy czas.