Języki paleoazjatyckie, języki paleosyberyjskie – umowna nazwa kilkunastu bliżej niespokrewnionych języków ludów północno-wschodniej Azji, poza kilkoma rodzinami należą tu również pewne języki izolowane. Określenie to ma charakter sztuczny i nie sugeruje związku genealogicznego. Według hipotezy rosyjskiego uczonego L. Szrenka ludy paleoazjatyckie są potomkami pierwotnej ludności zamieszkującej Północną Azję. Wewnątrz tej grupy języków możemy wydzielić bliżej niespokrewnione ze sobą rodziny językowe:
rodzina czukocko-kamczacka język czukocki język koriacki język kerecki (wymarły w 2005 r.) język alutorski (czasem uważany za dialekt koriackiego) język itelmeński rodzina eskimo-aleucka języki eskimoskie język aleucki język niwchijski język ajnuski (uważany za język izolowany) rodzina jenisejska, zaliczana do hipotetycznej makrorodziny dene-jenisejskiej, złożona niegdyś z 6 języków, w której jedynym żywym jest język ketyjski (zw. także keckim) rodzina jukagirska, czasami zaliczana do języków paleoazjatyckich, choć według nowszych badań uważa się za ją za powiązaną genetycznie z językami uralskimi (dla potrzeb tej koncepcji tworzy się nadrodzinę językową uralsko-jukagirską).