W późniejszym okresie szkoła była koedukacyjna, jednak liczba uczących się w niej dziewcząt była niewielka. W latach 1909–1937 szkoła mieściła się przy ul. św. Mikołaja, w pobliżu starego Uniwersytetu, a od 1938 roku przy ul. Herburtów 1a, w dwupiętrowym budynku, zapewniającym zdecydowanie lepsze warunki. Przy szkole urządzono obszerne boiska do gier i place zabaw. Szkoła miała swoją odznakę, zaprojektowaną przez prof. Władysława Witwickiego, przedstawiającą rękę z pochodnią na tle polskiego orła. Odznakę taką nosili wszyscy jej uczniowie na czapkach popielatych z amarantowym otokiem. Dewizą szkoły był wiersz A. Asnyka wypisany wielkimi literami w holu przy wejściu do szkoły: Nie pomogą próżne żale ból swój niebu trza polecić a samemu wciąż wytrwale trzeba naprzód iść i świecić.
Szkoła Kistryna istniała do 1939 roku, kiedy to została zlikwidowana przez władze sowieckie po zajęciu Lwowa.