A. T. Jones wraz z E. J. Waggonerem zwrócili uwagę Kościołowi Adwentystów Dnia Siódmego na postać Jezusa Chrystusa, jego łaskę dla grzeszników i możliwość zbawienia dla każdego, kto przyjmie dar nowego życia przez wiarę. Podkreślali, że nikt z ludzi nie jest w stanie wypełnić wymogów dziesięciu przykazań Bożych, a zatem nawet największe wysiłki w tym kierunku nie przyniosą takich rezultatów, które byłyby wystarczające, aby ostać się w obliczu sądu Bożego. Wzywali ludzi do oddania się Jezusowi Chrystusowi, odrzuceniu własnych wysiłków mających prowadzić do uświęcenia, a całkowitemu zaufaniu i głębokiej wierze prowadzącej do prawdziwego uświęcenia.
Wielu ówczesnych adwentystów jednak nie chciało zaakceptować tej nauki, m.in. Uriah Smith. Dopiero stanowisko, jakie w tej sprawie zajęła Ellen G. White, nazywając Jonesa i Waggonera „posłami Bożymi”, którzy przynieśli „ludowi Bożemu najcenniejsze z możliwych poselstw”Testimonies to Ministers and Gospel Workers, s. 91, wpłynęło na stanowisko Kościoła, który uznał podstawowe założenia teologii prezentowanej w 1888 r.