Guillaumin, 1860, str.87-92.

Działalność Łazowskiego po wybuchu rewolucji francuskiej Po wybuchu rewolucji francuskiej Klaudiusz Franciszek Łazowski stał się jednym z przywódców ludności najuboższego i najludniejszego przedmieścia Paryża – Saint-Marcel. W tym samym czasie przywódcą sąsiedniego Saint-Antoine był Antoine Joseph Santerre, z którym Łazowskiego łączyła rywalizacja politycznaW. Łukaszewicz, Klaudiusz Franciszek Łazowski, Nieznany bohater Rewolucji, Warszawa 1948, str. 88.

Wziął udział w szturmie na Bastylię 14 lipca 1789 roku jako dowódca artylerii, współpracując z Józefem Miączyńskim oraz Klaudiuszem Fournierem. Pomimo aktywnego udziału, jego nazwisko nie znalazło się na liście dziesięciu najbardziej zasłużonych uczestników ataku. Według Witolda Łukaszewicza, autora biografii Łazowskiego, nie był on przez całą swoją karierę publiczną wynagradzany stanowiskami ani odznaczeniami. Porzucił środowisko arystokratyczne rodziny La Rochefoucauld i zaczął otwarcie manifestować swoje przekonania rewolucyjne. W swoich pamiętnikach Madame Roland, sympatyzująca z Żyrondystami, oskarżyła go o interesowność i wskazywała, że jego zaangażowanie w rewolucję było wynikiem utraty źródeł utrzymaniaM. Roland, Memoires. Paryż, 1905, str.