Oskarżony, podczas przemówienia w Klubie Jakobinów nazwał „zaszczytem” oskarżenia o bycie spiskowcem, gdyż z dumą spiskował przeciw intrygantom działającym wbrew rewolucjiW. Łukaszewicz, Klaudiusz Franciszek Łazowski, Nieznany bohater Rewolucji, Warszawa 1948, str. 250-258.

Śmierć i pogrzeb Klaudiusz Franciszek Łazowski zmarł 23 kwietnia 1793 roku w swoim domu w Issy-les-Moulineaux. Według jednej z hipotez jego śmierć była wynikiem ran odniesionych podczas napaści dokonanej dzień wcześniej przez politycznych przeciwników (m.in. Filhofa i Jourdana). Według innej wersji został otruty przez zwolenników Żyrondy. Pojawiły się również spekulacje, że zmarł na skutek nadużywania alkoholuM. Roland, Memoires, Paryż 1905, str. 177.

Pogrzeb, który odbył się 28 kwietnia 1793 roku, przekształcił się w manifestację polityczną. Rzeźbiarz Curtius wykonał popiersie Łazowskiego dla Klubu Jakobinów, a kompozytor François-Joseph Gossec skomponował specjalny marsz żałobny. Grób Łazowskiego, pierwotnie zlokalizowany na placu Karuzelskim, został później zniszczony przez przeciwników politycznych z obozu ŻyrondystówW. Łukaszewicz, Klaudiusz Franciszek Łazowski, Nieznany bohater Rewolucji, Warszawa 1948, str. 260.

Przypisy

Kategoria:Łazowscy herbu Krzywda Kategoria:Ludzie urodzeni w Lunéville Kategoria:Urodzeni w 1752 Kategoria:Zmarli w 1793 Kategoria:Postacie rewolucji francuskiej