W 1844 López obalił swego współkonsula i zawiesił konstytucję, co zagwarantowało mu następne dwadzieścia lat dyktatorskich rządów.
Carlos Antonio López bezwzględnie tłumił wszelkie przejawy opozycji i zwiększał swoje dochody finansowe wykorzystując pełnioną przez siebie funkcję. Równocześnie przystąpił do realizacji rozwoju gospodarczego Paragwaju. Dążył do zniwelowania skutków polityki izolacjonizmu, którą narzucił ongiś Rodriguez de Francia. Zachęcał w tym celu do przyjazdu wielu specjalistów z Europy. Rozbudowie gospodarki towarzyszyło nawiązanie stosunków dyplomatycznych z wieloma krajami (Brazylia, Wielka Brytania, Stany Zjednoczone) oraz wprowadzanie dalekosiężnych reform politycznych. López zwolnił więźniów politycznych, zniósł niewolnictwo, zabronił stosowania tortur i rozwijał szkolnictwo powszechne. Miały one jednak charakter w większości powierzchowny, gdyż tylko niektórzy więźniowie zyskali wolność, a proceder niewolnictwa wciąż istniał wbrew zakazowi, podobnie jak stosowanie tortur.