Synagoga Klausowa w Pradze (, niem. Klausen-Synagoge) – największa zachowana synagoga dawnego praskiego getta i jedyny zachowany przykład architektury wczesnobarokowej w tej części Josefova. Znajduje się przy ulicy U Starého hřbitova, obok Starego Cmentarza Żydowskiego i Sali Obrzędowej. Budynkiem zarządza Muzeum Żydowskie w Pradze.
Nazwa obiektu pochodzi od trzech mniejszych budynków zwanych klausami, które stały w tym miejscu od XVI wieku. Po ich zniszczeniu podczas pożaru getta w 1689 roku wzniesiono w latach 1689–1694 obecną synagogę.
Historia Klausy i powstanie synagogi W latach 70. XVI wieku Mordechaj Maisel ufundował w tym miejscu zespół trzech mniejszych budynków. Mieściły się w nich dwie synagogi oraz prywatna szkoła talmudyczna, w której nauczał rabin Löw. Określenie klaus wywodzi się z jidyszowego słowa klojz, zapożyczonego z niemieckiego Klaus, którego źródłem jest łacińskie claustrum. Od tej nazwy pochodzi polski przymiotnik „klausowy”.
Wielki pożar praskiego getta w 1689 roku zniszczył wszystkie trzy budynki. Przełożony jednej ze spalonych synagog, Šelomo Chališ Kohen, zainicjował budowę nowej synagogi, ukończonej w 1694 roku w stylu wczesnobarokowym.