Na mocy wyroku Trybunału Koronnego w 1729 roku ordynacja nie została rozwiązana, ale zachowana i nadana Franciszkowi Wielopolskiemu. Przyjął on dziedziczny tytuł margrabiego, funkcję VIII ordynata i nazwisko Wielopolski Gonzaga Myszkowski.
Na przełomie XVIII i XIX wieku majorat podupadł i został zadłużony. W 1813 r. doszło do jego rozpadu. Wielopolscy, aby spłacić długi, sprzedali Pińczów wraz z częścią dóbr w skład których wchodziło 6 kluczy ziemskich ze wspomnianym Pińczowem i Szańcem. Dobra te nabył prawnik Jan Olrych, który od nazwy dóbr Szaniec przyjął nazwisko Szaniecki. Ośrodek ordynacji został przeniesiony do Chrobrza.
Nowy XIII ordynat, którym został Aleksander Wielopolski posiadając 3 klucze z 12 należących do Ordynacji Myszkowskich korzystając z drogi sądowej usiłował odzyskać prawo własności do pozostałych 9 kluczy. Długotrwały proces zakończył się w 1836 roku wyrokiem wydanym przez Sąd Najwyższy. Sprawa o odzyskanie sprzedanych majątków ziemskich została przez Aleksandra Wielopolskiego przegrana. Jego ostatnim przeciwnikiem w czasie procesu nie był już Jan Olrych Szaniecki, lecz skarb państwa, który skonfiskował dobra ziemskie należące wcześniej do ordynacji, a których ostatnim właścicielem był SzanieckiZbigniew Stankiewicz,Dzieje wielkości i upadku Aleksandra Wielopolskiego, Warszawa 1967, s.