W 1941 władze sowieckie mianowały ją kierownikiem polskojęzycznej rozgłośni propagandowej im. T. Kościuszki, w 1944 przedstawicielem w tajnym Centralnym Biurze Komunistów Polski w ZSRR przy Komitecie Centralnym WKP (b).

W 1946 przeszła na emeryturę. Do Polski nie wróciła, ale odwiedziła ją trzykrotnie jako oficjalny gość rządu: w 1948 z okazji powstania PZPR, w 1950 z okazji sprowadzenia prochów Juliana Marchlewskiego z Berlina do Warszawy i w 1951 z okazji obchodów 25-lecia śmierci swojego męża. W 1969 wydano w tłumaczeniu na język polski jej wspomnienia zatytułowane Lata wielkich bojów (opublikowane przez oficynę Książka i Wiedza).

Była trzykrotnie odznaczona Orderem Lenina, a w 1955 za aktywną działalność rewolucyjną polskim Orderem Sztandaru Pracy I klasy.

Zmarła jako zasłużona działaczka komunistyczna, przeżywszy o 42 lata swojego małżonka. Pochowana na Cmentarzu Nowodziewiczym w MoskwieСофья Сигизмундовна Дзержинская.

Przypisy

Bibliografia Słownik biograficzny działaczy polskiego ruchu robotniczego t. 1, Warszawa 1978. Sylwia Frołow, Dzierżyński.