Dwupłciowe przebieranki bohaterów publiczność uznała jednak za zbyt frywolne i Fuzelier musiał pospiesznie przerabiać libretto. W poprawionej wersji Fatima podejrzewa swego męża Takmasa o romans z niejaką Atalidą, przebiera się więc za niewolnicę i przekonuje się, że jej podejrzenia były bezzasadne. Po 28 przedstawieniach autorzy dopisali jeszcze jedną nowelkę zatytułowaną Dzicy, wystawioną po raz pierwszy 10 marca 1736 roku. Swe pierwsze ważne role u Rameau otrzymał w tej sztuce Pierre Jélyotte, a wśród tancerzy błyszczała panna Marie Sallé, która właśnie wróciła z Londynu, gdzie grała w arcydziełach Händla. Publiczność przyjęła sztukę początkowo nieufnie, z czasem jednak jej powodzenie zaczęło rosnąć. Le Mercure z listopada 1735 uznawał za udanych tylko Inków, wyrzucając autorowi libretta nieścisłości geograficzne. Louis Cahuzac, przyszły librecista Rameau wspomina, że utwór był dla publiczności za trudny i ta tłumnie opuszczała przedstawienia, skarżąc się na nadmiar szesnastek i niemożliwość zanucenia czegokolwiek. W niecałe pół roku później melodie z tej sztuki były już na tyle popularne, że stała się ona przedmiotem parodii.