Charakterystyka utworu Nikła fabuła utworu stanowi tylko, jak w rewiach brodwayowskich, pretekst dla widowiska muzycznego. Trzy pierwsze entrées posiadają własną uwerturę. W przyszłych operach-baletach Rameau zrezygnuje z tego rozwiązania. Pierwsza część aktu służy nakreśleniu intrygi, ustępując następnie miejsca widowisku. W Wielkodusznym Turku akcja rozwija się leniwie, by wpaść w wir złowrogiej burzy, w której przez rozszalałe żywioły przedzierają się przerażone głosy Emilii i chóru. W finale zwraca uwagę piękny duet z chórem Volez Zéphires i kilka spośród najsławniejszych tańców Rameau. Inkowie w porównaniu z Turkiem odznaczają się wyraźną linią dramaturgiczną. Akcję rozpoczyna mroczny monolog Huscara, zżeranego nienawiścią do najeźdźcy, który wraz ze świętem słońca ustępuje rytmicznej modlitwie zbiorowej i wzniosłemu, pełnemu gracji hymnowi Clair flambeau. W finale dochodzi do trzęsienia ziemi, jednego ze szczytowych osiągnięć ówczesnego malarstwa dźwiękowego. Po dramacie Rameau daje uroczą, nonszalancko potraktowaną, komedię, z piękną arią Zairy i arietką Takmasa oraz nostalgicznym gawotem en rondeau. Dzikich rozpoczyna krótki wstęp-fanfara. Po rozwikłaniu dwornej intrygi tego entrée nadchodzi finał: niezwykły taniec Fajki i Pokoju, jedna z najpiękniejszych stronic kompozytora.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Dzieła Jeana-Philippe’a Rameau Kategoria:Opery i dramaty muzyczne Kategoria:Balety