W 1959 powrócił do zawodu ślusarza. W późniejszym okresie był jednym z liderów założonej przez Kazimierza Mijala KPP.
Zmarł 17 listopada 1976. Został pochowany z honorami państwowymi 20 listopada 1976 na cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera B4-Tuje-20). Z ramienia kierownictwa PZPR w pogrzebie udział wzięli m.in. sekretarz KC PZPR Zdzisław Żandarowski oraz kierownik Wydziału Prasy, Radia i Telewizji Kazimierz Rokoszewski. Przemówienie pożegnalne w imieniu KC PZPR wygłosił członek Prezydium Centralnej Komisji Rewizyjnej PZPR, wiceminister ds. kombatantów Stanisław KujdaPogrzeb Władysława Dworakowskiego [w:] „Trybuna Robotnicza”, nr 267 (10 153), 22 listopada 1976. s. 2..
Ordery i odznaczenia Order Sztandaru Pracy I klasy Złoty Krzyż Zasługi (5 kwietnia 1946) („w uznaniu zasług za owocną pracę przy odbudowie Wybrzeża”). Medal za Warszawę 1939–1945 (17 stycznia 1946) („w pierwszą rocznicę wyzwolenia Warszawy zasłużonym w walce o wyzwolenie i odbudowę Stolicy (...)”). Złota Odznaka honorowa „Za Zasługi dla Warszawy” (1967)Dziennik Urzędowy Rady Narodowej m.st. Warszawy, nr 13, 15 sierpnia 1967, s. 1-2.
Przypisy
Bibliografia
Słownik biograficzny działaczy polskiego ruchu robotniczego t.