Posiadanie przez samolot unikalnego adresu pozwala na efektywną komunikację w warunkach zagęszczonego ruchu powietrznego, ogranicza wzajemne zakłócanie się transmisji od różnych samolotów, umożliwia też budowę innych systemów nadzorowania (np. ADS-B), antykolizyjnych (ACAS) i przekazywanie informacji o ruchu lotniczym (TIS, TIS-B, ADS-R). Tryb S zapewnia detekcję błędów transmisji i umożliwia ich korekcję. Używany w lotnictwie wojskowym i cywilnym.
Zgodnie z wytycznymi ICAO dla lotnictwa cywilnego stosuje się trzy tryby: A, C i S. przy czym tryb S jako bardziej nowoczesny stopniowo zastępuje starsze.
Wyboru trybu pracy dokonuje stacja naziemna (radar), uwzględniając możliwości własne i transpondera danego statku powietrznego, zwykle „zaczynając” komunikację od trybu A/C. Ponieważ tryb S zapewnia wsteczną kompatybilność z trybami A i C, transponder trybu S może współpracować ze stacją naziemną w trybie A/C, a stacja naziemna trybu S może współpracować z transponderem trybu A/C.