Michał Bałucki, ps. Elpidon, Jan Załęga, Niestańczyk oraz inne (ur. 29 września 1837 w Krakowie, zm. 17 października 1901 tamże) – polski pisarz dramatyczny, komedio- oraz powieściopisarz i publicysta okresu pozytywizmu. Autor prawie 100 prac: komedii, fars, powieści, nowel i wierszy.
thumb|Portret Michała Bałuckiego thumb|Pogrzeb Michała Bałuckiego 20 października 1901 thumb|Pomnik Michała Bałuckiego w Krakowie na Plantach Życiorys Bałucki pochodził z rodziny mieszczańskiej (jego ojciec był krawcem, matka – Eufrozyna, neofitka z Kochmanów – prowadziła kawiarnię; została zamordowana, a do wykrycia sprawczyni przyczynił się Władysław Swolkień). Uczęszczał do krakowskiego gimnazjum Św. Anny, następnie na wydział matematyczno-fizyczny (od 1857), a potem historyczno-literacki Uniwersytetu Jagiellońskiego. W latach 1857–1864 brał udział w spotkaniach artystów zbierających się w pracowni rzeźbiarskiej Parysa Filippiego w Krakowie (m.in. z Józefem Szujskim i J.K. Turskim). Współredagował też tygodnik społeczno-kulturalny „Niewiasta” (1861–1862). Następnie pracował przez pewien czas w Częstochowie jako nauczyciel.