Bitwa pod Flarchheim – starcie zbrojne, które miało miejsce dnia 27 stycznia 1080 r. w trakcie walk niemieckiego króla Henryka IV z antykrólem Rudolfem von Rheinfelden.
W lutym 1076 r. papież Grzegorz VII wszedł w otwarty spór z królem Henrykiem IV, któremu zagroził ekskomuniką. Dzięki wyprawie do Canossy w styczniu 1077 r. król odkupił swoje winy, co nie zapobiegło jednak poparciu przez papieża antykróla Rudolfa von Rheinfelden. Spowodowało to wybuch konfliktu pomiędzy zwaśnionymi władcami. Po stoczonej dnia 7 sierpnia 1078 r. bitwie pod Mellrichstadt, obie strony spotkały się na placu boju ponownie, tym razem pod Flarchheim.
Król Henryk IV na czele swojej armii pomaszerował z południowych Niemiec w kierunku Saksonii. Rudolf wyruszył mu naprzeciw i dnia 27 stycznia 1080 r. stanął w Turyngii gotowy do walki. Armie obu stron składały się tylko z rycerstwa. Po stronie królewskiej według relacji mnicha Bertholda von Reichenau stanęły oddziały czeskie księcia Wratysława II w sile 3255 ludzi. Rudolf ustawił swoje wojska na wzgórzu położonym tuż za niewielkim strumieniem. Jego celem było zaatakowanie sił Henryka w momencie przekraczania strumienia. Henryk IV zorientował się jednak w sytuacji, obchodząc pozycje przeciwnika. Bitwa rozpoczęła się po godzinie 15.