Swoje pierwsze przemówienie wygłosił w kwietniu 1992 r. Należał do Partii Konserwatywnej, ale często sprzeciwiał się projektom jej liderów. Eurosceptyczny, sprzeciwiał się kierownictwu swojej partii w sprawach dotyczących wspólnej polityki rolnej oraz traktatu z Maastricht. W 2001 r., razem z trzema innymi parami, zgłosił petycję do królowej na podstawie artykułu 61 Wielkiej Karty Swobód (co nie było praktykowane od 300 lat), twierdząc że traktat nicejski łamie postanowienia tejże Karty. Popierał jednak idee konstytucji europejskiej. Należał do Stowarzyszenia Wolności, które w 2004 r. opublikowało Manifesto for Sovereign Britain.

Sprzeciwiał się reformom form dzierżawy jak również zmianom w prawie rodzinnym. Był gorącym oponentem reformowania Izby Lordów. Odrzucił proponowane mu miejsce w zreformowanej Izbie i w 1999 r., w momencie wejścia w życie reformy, utracił swoje miejsce w Parlamencie.

Działał w wielu fundacjach dobroczynnych, głównie w Fundacji Królowej Elżbiety dla Osób Niepełnosprawnych (której był przewodniczącym od 1989 r.), Rowton Houses i Henry Smith Charity. Jego pasją było ogrodnictwo.