Zachowanie polskiego społeczeństwa w czasie stanu wojennego (noszenie czarnych ubrań, wstążeczek, oporników, plakietek „Solidarności”) również zalicza się do działań w ramach obywatelskiego nieposłuszeństwa (którego badaczem na gruncie prawa karnego był Lech Falandysz), mimo iż tylko część tych zachowań (noszenie odznak „Solidarności”) stała w sprzeczności z ówczesnymi przepisami prawa.
Z drugiej strony, mimo że w gruncie rzeczy były to tylko mało drastyczne formy demonstracji osobistych postaw, zdarzały się przypadki ostrzejszego odnoszenia się ówczesnej milicji wobec osób noszących oporniki i odznaki „Solidarności”. Prześladowanie często rozciągało się na teren państwowych szkół i zakładów pracy.
Od 1985 r. działania z zakresu obywatelskiego nieposłuszeństwa realizowały osoby związane z Ruchem Wolność i Pokój, przede wszystkim poprzez uchylanie się od obowiązkowej wówczas służby wojskowej (odmowa przysięgi i służby wojskowej, odsyłanie i palenie książeczek wojskowych), publiczne akcje protestacyjne („sit-in”, demonstracje, tzw. ruszt-in – protesty na rusztowaniach oraz w miejscach trudno dostępnych), głodówki, a także podpisywanie indywidualnych traktatów pokojowych z obywatelami Europy Zachodniej. Ruch WiP koncentrował swoją aktywność także na protestach ekologicznych, m.in.