Formalnie wojna została wypowiedziana dopiero po ataku na Pearl Harbor, co spowodowało przesunięcie głównych sił japońskich na Pacyfik i południowo-wschodnią Azję, podczas gdy Chiang Kai-shek otrzymał wsparcie ze strony USA.

Walki z armią japońską były prowadzone głównie przez wojska nacjonalistyczne. Komuniści unikali toczenia walk z agresorem ani też nie stanowili dla nich jakiegokolwiek zagadnienia operacyjnego.

W latach 1939–1942 celem japońskich ofensyw stało się miasto Changsha w Hunanie. Atakowała je japońska XI Armia. Stoczono trzy bitwy o miasto, jednak wszystkie zostały wygrane przez Chińczyków dowodzonych przez Xue Yue, zwanego od tamtej pory Tygrysem Hunanu. Z kolei w 1943 r. stoczono krwawą bitwę o miasto Changde zakończoną zwycięstwem rządu narodowegoPraca zbiorowa pod redakcją Romana Sławińskiego Nowożytna Historia Chin s. 171–199. Wydawnictwo Księgarnia Akademicka Kraków 2005 ISBN 83-7188-837-6..

W 1944 Japończycy podjęli wielką ofensywę nr 1. Zakończyła się ona ich druzgocącym sukcesem i otworzeniem korytarza do Indochin wraz ze zdobyciem miast Guilin i Liuzhou. Siły chińskie podjęły kontruderzenie w roku następnym. Wojska chińskie wyzwoliły oba miasta i przemieszczały się w stronę Kantonu.