życiorys I. Domeyki w „Kłosach”. Wydał parę książeczek dla dzieci wierszem, oraz przełożył z francuskiego dla młodzieży: „Na kolanach babuni” pani J. Cuvillier-Fleury i „Wieczory wróżki” pań D’Hauteville i Wetzel (1874). Przez lat kilka (do 1873) redagował „Kalendarz” Jana Jaworskiego. Używał pseudonimów Borzywój, Q, s. W 1894 drukowano w „Kraju” jego prace o Towarzystwie Szubrawców w Wilnie.
Wincenty Korotyński miał synów: Ludwika Stanisława, Władysława Rajnolda i Brunona Wincentego – wszyscy trzej również zajęli się pisarstwem i dziennikarstwem.
Został pochowany w grobie rodzinnym na cmentarzu Stare Powązki w Warszawie (kw. 62, rząd 5, grób 14/15).
Przypisy
Linki zewnętrzne
Dzieła Wincentego Korotyńskiego w bibliotece Polona
Kategoria:Polscy dziennikarze Kategoria:Polscy leksykografowie Kategoria:Polscy pisarze Kategoria:Polscy poeci Kategoria:Na podstawie encyklopedii Orgelbranda Kategoria:Urodzeni w 1831 Kategoria:Zmarli w 1891 Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie