Po wojnie, w 1947 osiadł w Łodzi i podjął studia historyczne na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Łódzkiego. Pod kierunkiem prof. Mariana H. Serejskiego w Katedrze Historii Społecznej Starożytności i Średniowiecza napisał pracę magisterską pt. Oblicze ideologiczne Galla Anonima w świetle jego kroniki, w 1951 uzyskując na jej podstawie stopień magistra filozofii w zakresie historii. Już od 1 listopada 1948 rozpoczął pracę zawodową w Katedrze Historii Społecznej Starożytności i Średniowiecza, początkowo jako asystent-wolontariusz, następnie zastępca asystenta i asystent. We wrześniu 1951 został przeniesiony do Zakładu Historii Polski Średniowiecznej i Nowożytnej, kierowanego przez prof. Stanisława F. Zajączkowskiego. Dnia 1 lipca 1953 otrzymał nominację na adiunkta, 23 czerwca 1960 uzyskał stopień naukowy doktora nauk humanistycznych na podstawie rozprawy pt. Ziemia wieluńska w XII–XVI wieku. W 1967 został mianowany starszym wykładowcą, a w 1969 docentem. Od 1973 do 1975 kierował Pracownią Nauk Pomocniczych Historii, a następnie do 1989 Zakładem Nauk Pomocniczych Historii. Wypromował 4 doktorów oraz 44 magistrów.