W latach 1948–1955 minister poczt i telegrafów, następnie do 1956 minister łączności. Przyczynił się do radiofonizacji i telefonizacji wsi, stworzenia sieci wiejskich placówek pocztowych i rozwoju szkolnictwa łącznościowego. Rozbudował Instytut Łączności w Warszawie, doprowadził w 1954 do otwarcia pierwszej w Polsce wytwórni tranzystorów, a przy ministrze łączności powołał Radę Naukową. W 1956 złożył dymisję i odszedł z rządu. Odtąd poświęcił się wyłącznie działalności naukowej. Po reorganizacji katedr fizyki na PW kierował na Wydziale Elektrycznym Katedrą Fizyki „A”. Prowadził tam badania nad fotoprzewodnictwem materiałów wysoko oporowych, zespół pod jego kierownictwem opracował prototypy urządzeń elektrograficznych. W latach 1961–1965 uzyskał 9 patentów. Przyczyniając się do uruchomienia w kraju produkcji aparatury elektrograficznej i materiałów elektrofotograficznych, zyskał miano ojca polskiej kserografii. Był przewodniczącym warszawskiego oddziału Polskiego Towarzystwa Cybernetycznego, a także członkiem Polskiego Towarzystwa Fizycznego i amerykańskiego Towarzystwa Fizyków „Sigma Pi Sigma”.
Był żonaty z Zofią Szymanowską (1905-1979).