Eksportowano produkty rolnictwa, podczas gdy wytwory krain zamorskich docierały aż do pompejańskiego portu (Sarnus Pompeianus).
Dopiero jednak w epoce rozwiniętego handlu rzymskiego od czasów Augusta następuje niezwykły wzrost liczby emporiów powstających w kierunku wschodnim: od Myos Hormos nad Morzem Czerwonym, niezidentyfikowanych wschodnioafrykańskich faktorii handlowych i powiązanego z nabatejską Petrą Leuke Kome („Białe Miasto”) oraz cieśninowego Ocelis, przez adeński Eudaemon i oceaniczną wyspę Dioskoridis aż po osady Moscha i Apologos oraz wybrzeża Indii i Cejlonu. Podstawowe źródło wiadomości stanowi tu kupiecki przewodnik Periplus Morza Erytrejskiego, który wymienia i dalej jeszcze położone osady handlowe, jak Minnagara, Barygaza, Kalliena, Muzarys i Nelcynda na zachodnich pobrzeżach ówczesnych Indii, ale też na wschodnich (Kolchoi, Chaberis, Poduke, Sopatma i Masalia). W tym czasie również Ptolemeusz wylicza w swej Geografii 16 takich nadmorskich emporiów tylko na wybrzeżach Indii i Cejlonu.
Uwagi