Bitwa pod Magnezją – starcie zbrojne, które miało miejsce w grudniu 190 p.n.e. (niekiedy datowane na styczeń 189 p.n.e.) podczas wojny Rzymu z syryjskim królem Antiochem III Wielkim.

Po wyparciu Antiocha z Europy wojska rzymskie wkroczyły do Anatolii, gdzie dołączył król Pergamonu – Eumenes II. Rzymska armia wraz z sojusznikami liczyła łącznie 30 tysięcy piechoty i 3 tysiące jazdy, podczas gdy Antioch prowadził około 50 tysięcy piechoty i 12 tysięcy jazdy. Oficjalnie siłami Rzymu dowodził Lucjusz Scypion (po bitwie z przydomkiem Azjatycki), któremu towarzyszył brat, Publiusz Korneliusz Scypion Afrykański, pogromca Hannibala, i w istocie on miał rozegrać bitwę z Antiochem. Wskutek choroby jednak faktyczne dowodzenie przejął jeden z legatów – Domicjusz Ahenobarbus.

Bitwa

Starcie rozegrało się w pobliżu drogi z Sardes do Smyrny, pomiędzy rzekami Frygios i Hermos.

Siły rzymskie ustawione były standardowo: dwa legiony w centrum, po bokach latyńscy sprzymierzeńcy, na prawym skrzydle trzy tysiące piechoty greckiej. Na skraju obu skrzydeł rozmieszczona była jazda, a przed frontem armii lekkozbrojni najemnicy, którzy rozpoczynali bitwę. Legioniści ustawieni byli w potrójnym szyku, tzw. acies triplex.