Historia Powstała z inicjatywy trójki miejscowych skoczków: Heiniego Klopfera, Josefa Weilera i Toniego Brutschera, którzy marzyli o wybudowaniu w Niemczech obiektu większego od Bloudkovej velikanki w Planicy. Pierwotnie rozważano rozbudowę istniejącej Schattenbergschanze, jednak w 1949 r. podjęto decyzję o stworzeniu od podstaw skoczni w nowej lokalizacji. Budowę drewnianej konstrukcji, opartej na projekcie architekta i skoczka Heiniego Klopfera, ukończono w zaledwie pięć miesięcy − pomiędzy lipcem 1949 r. a 10 grudnia 1949. Pierwsze testowe skoki oddano na niej 2 lutego 1950, a wykonali je trzej pomysłodawcy obiektu (inauguracyjny lot na 90 m odbył Heini Klopfer, zaś najdłuższy − Sepp Weiler na 115 m). Oficjalnie skocznię otwarto tygodniem lotów narciarskich, trwającym od 28 lutego do 5 marca 1950, wzorowanym na zawodach z Planicy, który według różnych źródeł przyciągnął od 60 000 do 170 000 widzów. Początkowo posiadała ona drewniany rozbieg z metalowymi elementami. W 1973 r. wzniesiono - użytkowaną do dziś - betonową wieżę najazdową wysokości 72 metrów. Skocznia przez następne kilkanaście lat była powiększana, głównie przez pogłębianie zeskoku w jego dolnej części. W 1986 r. przebudowano pawilon techniczny. Szereg rozbudów obiekt przeszedł w latach 1997−2000.