Po śmierci żony zmarłej na tyfus w 1872 roku, ożenił się ponownie z Emilią Kerestfalvy, która kształciła się w Nowym Sączu.
Gustaw Zechenter utrzymywał kontakty z pisarką czeską Boženą Němcovą, która odwiedziła go w Breźnie we wrześniu 1855 r.
Miał także liczne powiązania z Polską i polskością, m. in. utrzymywał liczne kontakty z rodziną Zechenterów mieszkającą w Polsce (w Galicji).
W Bańskiej Bystrzycy znajduje się poświęcony mu obelisk z tablicą. Podobne tablice pamiątkowe znajdują się na domu w którym się urodził w Bańskiej Bystrzycy i na domu w Kremnicy, w którym mieszkał i zmarł.
Dorobek pisarski W II połowie XIX w. był popularnym pisarzem słowackim i klasykiem słowackiego humoru. Większość dzieł wydawał pod pseudonimem Laskomerski (Laskomerský). Publikował liczne artykuły w wiedeńskich aktualnościach, w czasie rewolucji 1848 r., a następnie liczne powieści i humoreski, z których najbardziej znane są: Lipovianska maša. Rozprávka zo života ľudu slovenského z 1874 r., Usmevy nad zivotom, Lietavice, (kilka wydań, ostatnie w 1950 r.), dramat Komédia bez zaľúbenia : alebo: Oklamaný klamar, Starý zaľúbenec (1863) i inne.
Napisał też pamiętniki z podróży do Chorwacji, do Bombaju, Aten, Carogrodu, do Włoch i z Tatr.