Jego uczniem i asystentem był Howard Kanovitz.
W tym czasie często wystawiał w nowojorskim Whitney Museum of American Art w ramach Whitney Annuals and Biennials (1952, 1953, 1955, 1961). Jego twórczość była też prezentowana za granicą, w tym na Biennale w Wenecji (1956, 1960), Biennale w São Paulo (1957) czy documenta w Kassel (1959). Pięć jego prac – Cardinal (1950), Chief (1950), Accent Grave (1955), Wanamaker Block (1955) i Garcia (1957) – było eksponowanych podczas głównej wystawy MoMA „The New American Painting”, która w latach 1958–1959 była prezentowana w ośmiu europejskich miastach. W 1960 spędził miesiąc w Europie, podróżując głównie po Włoszech. Dwa lata później, u szczytu swojej kariery, Kline zmarł z powodu niewydolności serca.
Twórczość Malarski idiom Kline’a utrwalił się już w 1950. Ograniczał się do prostych czarnych form na białym tle, malowanych zamaszystymi ruchami pędzla. Stosował intensywne kontrasty tonalne, często pracując w nocy przy silnym świetle. Używał pędzli do malowania ścian i farby mającej płynną konsystencję. W efekcie uzyskiwał surowe, ekspresyjne kompozycje przywodzące na myśl wschodnioazjatycką kaligrafię.