Celność lądowania – zawody celnościowe są w obecnej chwili najpopularniejszymi zawodami spadochronowymi na świecie.
Celność lądowania - spadochroniarstwo Pierwsze międzynarodowe zawody spadochronowe w skokach na celność lądowania zorganizowano w 1919 roku w Stanach Zjednoczonych. W Europie pierwsze zawody spadochronowe na celność lądowania rozegrano w Rzymie w 1922 roku. Zwycięzca zawodów Maddaluno lądował w odległości 79 m od celu. W tej konkurencji ocenie podlegało lądowanie w odległości do 300 m. W miarę wzrostu poziomu sportu spadochronowego odległość tę stopniowo zmniejszano do 100 m, a później do 25 i 10 m.
W chwili obecnej odległość ta wynosi 15 cm, a średnica centrum koła to tylko 3 cm. Zawodnicy wyskakują z wysokości 1100 m, wysokość może być obniżona maksymalnie do 700 m. Każdy zawodnik lub zespół sam sobie wybiera punkt wyskoku. W kolejkach pucharowych lepszy zawodnik w parze może sobie wybrać punkt wyskoku. Przy lądowaniu skoczków maksymalna dopuszczalna prędkość wiatru przy ziemi wynosi pomiędzy 6 m/s a 8 m/s. W centrum koła jest wyłożona część aparatury do pomiaru celności lądowania tzw. patelnia, mierząca pomiar elektronicznie. W środku tzw. „patelni” jest naklejony krążek o średnicy 3 cm. Liczony jest pierwszy punkt - do 15 cm - zetknięcia zawodnika z „patelnią”.