Połączenie // jest jednak zapisywane znakiem ﺁ, zwanym , by uniknąć nieestetycznego połączenia dwóch alifów. Zasady pisania hamzy zależą od tego, czy jest ona pierwszą, środkową czy ostatnią literą wyrazu. Początkowa hamza Zapisywana nad jeśli nagłosową samogłoską jest /a/ lub /u/ (jak w wyrazie أﺼﻮﻝ „podstawy”; pod jeśli jest nią /i/ (jak w wyrazie إسلام ) .
Końcowa hamza Poprzedzona samogłoską krótką, jest zapisywana nad literą odpowiadającą tej samogłosce. W innych wypadkach, hamza jest niezależną literą. Wewnątrz wyrazu Po długiej samogłosce, spółgłosce lub dyftongu: Przed /i/ lub /u/ hamza jest zapisywana nad odpowiednio lub waw. Jeśli poprzednią literą jest , hamza umieszczona jest nad nią W innych sytuacjach hamza jest pisana w linii (jak w wyrazie ﺷﻲء „rzecz”). Pomiędzy krótkimi samogłoskami: Jeżeli obie samogłoski są takie same, hamzę zapisujemy nad odpowiadającą im literą. Przy dwóch różnych samogłoskach, /i/ ma pierwszeństwo przed /u/ a /u/ przed /a/, tak więc „sto” piszemy ﻣﺌﺖ, z hamzą nad .
W innych językach W języku paszto znak ئ, zwany felija je, jest używany do zapisu wygłosowej dwugłoski [].