Garros był więziony przez Niemców między innymi w obozie jenieckim o podwyższonym rygorze w Forcie Sarbinowo w Kostrzynie nad Odrą, gdzie podjął nieudaną próbę ucieczki, i podczas przygotowań do drugiej próby został w styczniu 1917 przeniesiony do obozu w Moguncji. Po prawie trzech latach Garros zdołał uciec z niewoli niemieckiej przez Holandię i Anglię i 15 maja 1918 roku powrócił do służby w lotnictwie, w nadanym mu w międzyczasie stopniu porucznika. Na swój wniosek, mimo oporów dowództwa, w sierpniu 1918 roku został przydzielony do walczącej na froncie na samolotach SPAD S.XIII swojej poprzedniej eskadry myśliwskiej SPA.26. Mimo treningów, powrót na front okazał się jednak trudny dla lotnika, który trzy lata spędził w niewoli i był w złej formie, podczas gdy taktyka i warunki walk powietrznych zmieniły się diametralnie. 2 października zdołał zestrzelić myśliwiec Fokker D.VII. Jednakże 5 października 1918 roku sam został zestrzelony i poniósł śmierć w okolicach Vouziers w Ardenach. Prawdopodobnym zwycięzcą był Hermann Habich z eskadry Jasta 49, dla którego było to 6.