Kiedy Klementyna zrozumiała, że nigdy nie będzie królową, wszystkie swoje wysiłki poświęciła zapewnieniu tronu swojemu najmłodszemu i najukochańszemu synowi – Ferdynandowi. Od najmłodszych lat wpajała mu, że jest nie tylko bezpośrednim potomkiem króla Ludwika Filipa I, ale również Króla Słońce i korona mu się należy – nieważne jakiego kraju. W 1887 to dzięki staraniom Klementyny, Ferdynand został wybrany księciem Bułgarii. Po pierwszym sukcesie, Klementyna skupiła się na przekształceniu tytułu syna z księcia na króla i zapewnieniu mu uznania innych władców m.in. cesarza Wilhelma II i suwerena Bułgarii – sułtana Abdülhamida II. Znalazła również czas na zaprojektowanie bułgarskiej korony królewskiej, którą w 1908 koronowano Ferdynanda, i szukanie dla syna odpowiedniej żony.
Klementyna chciała ożenić Ferdynanda z jego kuzynką – księżniczką Heleną Orleańską, córką Filipa, hrabiego Paryża, ale do ślubu nie doszło. W 1893 Ferdynand ożenił się z Marią Luizą Parmeńską. W lutym 1896 Klementyna miała podobno zerwać stosunki z synem, ponieważ ten zdecydował się ochrzcić swojego syna Borysa w obrządku prawosławnym, ale w 1899, po śmierci synowej, Klementyna stała się odpowiedzialna za edukację wnuka.