W rozumieniu bardziej dosłownym chodzi o ciężkie położenie psalmisty.
Druga (wiersze 3 i 4) to wyznanie grzechów z pytaniem retorycznym: Panie, to któż się ostoi?, na które odpowiedzią jest jedynie zaprzeczenie, gdyż nie ma nikogo bez grzechu.
Trzecia strofa (wiersze 5 i 6) mówią o ufności, która jest jedyną postawą u bojących się Boga. Ufność jest tutaj tak pewna, jak pewność strażników oczekujących świtu.
Ostatnia strofa (wiersze 7 i 8) to wezwanie psalmisty do całego Izraela, aby oczekiwał pomocy Bożej. Część ta była uznawana czasami za późniejszy dodatek liturgiczny, ale według A. Andersona tak treść, jak i słownictwo przemawia za jednolitością.
Psalm uczy o powszechności grzechów i o tym, że Bóg je przebacza, a postawą wymaganą do odpuszczenia grzechów jest bojaźń Boża. Kościół katolicki posługuje się Psalmem 130 w modlitwie za zmarłych i w obrzędach pogrzebowych.
Wykorzystanie w kulturze Psalm 130 wielokrotnie na przestrzeni wieków opracowywany był muzycznie, m.in.