To on odpowiadał za rozbudowę rezydencji w stylu neogotyku angielskiego i dobudowę wysokiej wieży pod koniec XIX wieku. Hrabia Edwin Henckel von Donnersmarck (1865–1929) – syn Łazarza IV. Po śmierci ojca w 1914 r. przejął majątek. Jego rządy przypadły na burzliwy okres I wojny światowej i powojenny, ale pałac pozostał w rękach rodziny. Edwin zmarł w 1929 r. Hrabia Łazarz V Henckel von Donnersmarck (1902–1991) – syn Edwina, ostatni właściciel pałacu z rodu Donnersmarcków. W młodości przeżył w Nakle okres przejścia regionu pod administrację odrodzonej Polski – po podziale Górnego Śląska w 1921 roku rodzina pozostała w swoich włościach, przyjmując polskie obywatelstwo (Donnersmarckowie z Nakła byli z tego powodu nazywani nawet w rodzinie „linią polską”). Łazarz V zarządzał majątkiem do wybuchu II wojny światowej. Gdy w 1945 r. zbliżał się front wschodni, on i jego bliscy spakowali najcenniejszy dobytek i opuścili pałac, emigrując do Szwajcarii. Tym samym zakończyło się 90 lat związku rodu Henckel von Donnersmarck z tą rezydencją. Skarb Państwa (1945–1999) – po II wojnie światowej majątek Donnersmarcków został przejęty przez państwo polskie. Sam pałac znacjonalizowano i przekazano na cele publiczne. Przez dziesięciolecia pełnił on funkcję szkoły, zarządzany de facto przez kolejne instytucje oświatowe.