W holu wejściowym zachowano fragmenty oryginalnej boazerii (okładzin drewnianych na ścianach). Podczas prac remontowych w latach 2010–2012 odkryto przypadkowo na stropie jednej z sal parterowych ozdobny plafon (dekoracyjne malowidło sufitowe), który następnie odnowiono. Wspomniany wcześniej zabytkowy sejf Donnersmarcków również pozostał na swoim miejscu – jest wbudowany w ścianę jednego z pokoi i przetrwał wojenne zawieruchy. Obecnie ten „skarbiec” stanowi ciekawostkę dla zwiedzających. Ponadto w kilku pomieszczeniach zachowano dawne kominki i ozdobne piece, a część stropów zdobi klasycystyczna sztukateria.
Przeznaczenie pałacu na przestrzeni lat Funkcja obiektu zmieniała się wraz z kolejnymi etapami jego historii. Rezydencja prywatna – od momentu powstania (1858) aż do roku 1945 pałac pozostawał w rękach rodziny Henckel von Donnersmarck i służył przede wszystkim jako arystokratyczna rezydencja mieszkalna. Był świadkiem życia codziennego i uroczystości rodzinnych śląskiej arystokracji, a także centrum zarządzania okolicznym majątkiem ziemskim. Ten okres zakończył się gwałtownie wraz z wkroczeniem Armii Czerwonej pod koniec II wojny światowej, gdy rodzina opuściła Nakło, ratując się ucieczką. Szkoła rolnicza – tuż po wojnie nastąpiła nacjonalizacja majątku i adaptacja pałacu na potrzeby edukacyjne nowo powstałych władz.