George Berkeley zaatakował ją w swym dialogu Alciphron (1732) a John Brown w swych: Essay upon Shaftesbury's Characteristics (1751). Premier (1721–1742) Robert Walpole prawdopodobnie znał treść i tezy dzieł Mandeville'a, ponieważ jego rządy funkcjonowały według podobnych zasad; tj.: korupcja przynosząca ład w kraju i dostatek dla wszystkich.
Idea Poglądy Mandeville'a były odbierane często jako obraźliwe, ponieważ znosiły klarowny podział na "wyższe" i "niższe" zachowania ludzkie. Wnioskiem z tej filozofii płynącym jest bowiem, że tak zwane "wyższe" czy lepsze życie to fikcja wykreowana przez butnych filozofów-idealistów. "Higher life of man" zostało, zdaniem Mandeville'a wymyślone przez filozofów, a następnie przez nich i władców zaadaptowane, by uprościć relacje władz i społeczeństwa. Cnota (virtue) według Mandeville'a to każde działanie sprzeczne z odruchem natury, a które człowiek świadomie podejmuje, by inni na tym skorzystali, a także mając na celu bycie dobrym ("every performance by which man, contrary to the impulse of nature, should endeavour the benefit of others, or the conquest of his own passions, out of a rational ambition of being good"). Wady to zdaniem holenderskiego filozofa, działania z myślą o sobie ("self-regarding actions").