thumb|300x300px|Soczewka bez powłoki przeciwodblaskowej (lewa strona) i pokryta taką powłoką (prawa). Powłoki przeciwodblaskowe, powłoki antyrefleksyjne () – układ jednej lub większej liczby cienkich warstw substancji naniesionych na powierzchnię elementu optycznego w celu zminimalizowania natężenia światła odbitego i zwiększenia natężenia światła przechodzącego.
Zasada działania Zasada działania powłok przeciwodblaskowych opiera się o dwa zjawiska: Jeżeli na granicy dwóch ośrodków o różnych wartościach współczynnika załamania (w tym wypadku szkła i powietrza) umieści się cienką warstwę ośrodka o wartości pośredniej, to współczynnik odbicia światła od tej granicy zmaleje. Zjawisko to zostało opisane przez Lorda Rayleigha w 1886 r.. Możliwe jest dobranie takiego współczynnika załamania światła warstwy powłoki, aby współczynnik odbicia był jak najmniejszy. Przy naniesieniu warstwy powłoki o odpowiedniej grubości, promienie odbite od obu powierzchni granicznych warstwy wygaszą się na skutek interferencji. Zjawisko to było znane od początku XVIII w., ale praktyczne zastosowania tej metody stały się możliwe na szerszą skalę dopiero w latach 30. XX w.