Londyńczycy jednak stawili Duńczykom opór. Mosty na Tamizie zostały zniszczone, a frontalny atak Swena został odparty. Duńczycy cofnęli się ponosząc spore straty. Swen udał się do Wallingford, a potem do Bath, gdzie przybyli doń earl Aethelmaer oraz tanowie z zachodu i złożyli mu hołd. W ich ślady poszła reszta kraju oprócz Londynu, o którego kapitulacji przesądziła jednak ucieczka króla Ethelreda II do Normandii. Widłobrody został 25 grudnia 1013 ukoronowany na króla Anglii. Swen udał się następnie do Gainsborough, gdzie rozpoczął organizację władzy w swym nowym królestwie. Tam jednak zmarł 3 lutego 1014 po zaledwie 5 tygodniach panowania.
Zwłoki Swena ugotowano, aby oddzielić kości, które następnie przewieziono do Danii i pochowano w wybudowanym przez Widłobrodego kościele w Roskilde. Następcą Swena na tronie Danii został jego starszy syn Harald, jednak duńska flota w Anglii okrzyknęła królem Knuta. Po śmierci Swena do Anglii wrócił Ethelred II, który wyparł Knuta z Wyspy. Powrócił on jednak w 1016 i został królem Anglii.
Linki zewnętrzne Michał Kozłowski, Swen Widłobrody – duński mocarz .
Kategoria:Skjoldungowie Kategoria:Władcy Danii Kategoria:Władcy Norwegii Kategoria:Władcy Anglii i Wielkiej Brytanii Kategoria:Urodzeni w X wieku Kategoria:Zmarli w 1014