Ortoreksja, podobnie jak anoreksja czy bulimia, często wymaga leczenia terapią.
Zaleca się wprowadzenie terapii poznawczo-behawioralnej oraz farmakoterapii z zastosowaniem selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny.
Klasyfikacja Ortoreksja nie została dotąd uwzględniona w klasyfikacji chorób i zaburzeń psychicznych ICD-10, ani w żadnej z dotychczasowych klasyfikacji DSM. Ze względu na liczne obserwacje kliniczne tego zjawiska, podejmuje się próby wprowadzenia narzędzi diagnostycznych identyfikujących ortoreksję. W 2004 roku Donini i wsp. opracowali kwestionariusz ORTO-15, który bierze pod uwagę najczęstsze objawy ortoreksji. Natomiast w 2014 roku Moroze i wsp. opracowali nowe kryteria diagnostyczne skupiające się na czterech obszarach: A – nadmierna koncentracja na zdrowym odżywianiu skupiająca się na jakości i składzie posiłków, B – nadmierna koncentracja na zdrowym żywieniu powodująca zaburzenia zdrowotne lub dystres w zakresie funkcjonowania społecznego, zawodowego, szkolnego, C – zjawisko nie wynika z innych chorób, takich jak: zaburzenie obsesyjno-kompulsywne, schizofrenia lub inna choroba psychiczna, D – zachowanie nie wynika z przekonań religijnych, specjalnych wymagań żywieniowych, alergii pokarmowej lub innej choroby wymagającej specjalnej diety.