DeVries podsumowuje to tak: „królestwo Francji nie było nawet cieniem swego trzynastowiecznego pierwowzoru”DeVries, s. 27–28..
Angielski król Henryk V skorzystał z tego konfliktu i dokonał inwazji na Francję, w 1415 r. zwyciężając w bitwie pod Azincourt wojska francuskie i zdobywając północne miasta FrancjiDeVries, s. 15–19.. Wobec niepoczytalności ojca Karol VII w wieku 14 lat przyjął tytuł delfina. Jego pierwszym znaczącym aktem urzędowym było zawarcie w 1419 r. traktatu pokojowego z Burgundią. Podczas spotkania, którego pokojowy przebieg miał gwarantować Karol VII, partyzanci armaniaccy zamordowali Jana bez Trwogi. Nowy książę Burgundii Filip III Dobry oskarżył o to zabójstwo Karola i wszedł w sojusz z AnglikamiDeVries, s. 24..
W roku 1420 królowa Francji Izabela Bawarska zawarła traktat w Troyes, udzielając królewskiej sukcesji Henrykowi V, królowi Anglii, i jego spadkobiercom zamiast swemu synowi Karolowi VII. Umowa ta odnowiła pogłoski o jej rzekomym romansie z księciem Orleanu. Karol VI i Henryk V zmarli w roku 1422. Nominalnym monarchą obu królestw (Anglii i Francji) został w wieku niemowlęcym Henryk VI Lancaster, a regentem brat Henryka V – Jan Lancaster, pierwszy książę BedforduDeVries, s.