Wyraz ten skracany jest czasami do wysokiego tonu.
Jeśli jednak possessor wyrażony jest zaimkiem, wówczas w pierwszym wypadku zachodzi w nim przegłos samogłoskowy, a w drugim wypadku używa się form przyimkowych (mówi się, że coś jest „u kogoś” / „u czegoś”) oraz opcjonalnie wyrazu łączącego: na:ra á e: „mój mąż” („mąż – wyraz łączący – u-mnie”), mùlù „jej oko” („oko-jej” od mla „oko”). Niektóre rzeczowniki (e.g. páw- „przyjaciel”) występują tylko w połączeniu z zaimkami i nie mają samodzielnej formy. Fenomen ten występuje w wielu innych językach, np. w językach andamańskich, zazwyczaj w przypadku słów określających relacje międzyludzkie. Odpowiednie przyrostki podano w sekcji zaimki.
Rzeczownik oznaczający wykonawcę jakiejś czynności lub kogoś, kto kimś jest lub coś posiada, może zostać utworzony przy użyciu przedrostka màr, oznaczającego w przybliżeniu „on (ona/ono), który... / on czegoś”: màr jùgòr „właściciel ziemi” („on ziemi”; „człowiek ziemi”), màr ce „rolnik” (ce = „uprawiać ziemię”; màr ce = „on, który uprawia”), màr pál „rybak” (pál = „łowić ryby”).