Sokrates ją odprawił płaczącą, by pozostać sam z uczniami na pożegnalnej uczcie, podczas której zgodnie z wyrokiem sądu wypił cykutę. Wskazuje to na oddzielność światów: kobiecego, związanego z życiem rodzinnym i z emocjami, oraz męskiego, związanego z życiem publicznym, w którym królują rozum i filozofia. Sokrates wybrał to drugie, a jego żona nie miała do niego przystępu w ostatnich chwilach życia. Sytuacja taka nie była jednak normą w Atenach, ponieważ inni skazywani na śmierć spędzali często ostatnie chwile w towarzystwie rodziny. Była to raczej decyzja Sokratesa, który poprzez ten wybór nadawał swojej śmierci publiczny charakter, chcąc pokazać swoim uczniom wzorcowy sposób zakończenia życia filozofa.
Kultura Język potoczny Imię Ksantypy weszło do języka potocznego. Pisane małą literą oznacza kobietę złośliwą, zrzędliwą i kłótliwą.
W językach niemieckim i holenderskim istnieje przysłowie „Ksantypy się nie rodzą” (tzn. nikt nie rodzi się złośliwcem, ale się nim staje).
Literatura thumb|250px|Jan van Somer, Ksantypa ujeżdżająca Sokratesa, 1655-1700. Wbrew opisowi, grafika przedstawia odmienny motyw: Filis i Arystotelesa