Sam wystrzelił 337 pocisków (najwięcej spośród pancerników eskadry), uzyskując przynajmniej 7 trafień na niemieckich krążownikach liniowych i pancernikach, do których prowadził ogień wspólnie z „Valiantem”. Uszkodzenia usunięto do 4 lipca 1916. Do końca wojny „Barham” uczestniczył w akcjach floty, bez kontaktu już z nieprzyjacielem.
W okresie międzywojennym służył na przemian we Flocie Atlantyckiej i Śródziemnomorskiej. Podczas strajku generalnego w 1926 roku „Barham” i „Ramillies” wypłynęły na rzekę Mersey, aby wyładować żywność.
W 1931 roku rozpoczęto trzyletnią modernizację, w toku której m.in. dodano „bąble przeciwtorpedowe”, zamieniono dwa kominy na jeden szeroki, wzmocniono uzbrojenie przeciwlotnicze i opancerzenie poziome i dodano katapultę dla wodnosamolotu na trzeciej wieży (X). Został mniej przerobiony niż jego okręty siostrzane w okresie międzywojennym.
W czasie II wojny światowej operował na Atlantyku i Morzu Śródziemnym. Po wybuchu wojny został przeniesiony z Floty Śródziemnomorskiej w skład Home Fleet. 12 grudnia 1939 w nocy staranował w kolizji i zatopił niszczyciel „HMS „Duchess””. 28 grudnia 1939 został uszkodzony jedną torpedą w lewą burtę między wieżami dziobowymi przez niemiecki okręt podwodny U-30, na północ od Wysp Brytyjskich.