druga nić) i przemiana techniki, doprowadzonej do wyżyn ostatecznych (trzecia nić tej historii)”.
Miranda na tle innych dzieł science-fiction epoki Kwestią sporną jest, czy zaklasyfikować Mirandę do epoki dwudziestolecia międzywojennego, czy też do Młodej Polski.
Mirandę uważa się za pierwszą w Polsce powieść rozprawiającą się „z mitem ustroju zapewniającego każdemu regulaminową porcję szczęścia”; w późniejszym czasie konwencja ta stała się często stosowana przez prozaików bibuły demaskujących funkcjonowanie zbrodniczego systemu sowieckiego.
Jednocześnie Miranda wpisuje się w najważniejsze nurty fantastyki okresu międzywojennego – „fantastykę cywilizacyjną”, reprezentowaną przez Antoniego Słonimskiego; katastrofizm, bardziej rozwinięty w twórczości Jerzego Brauna i Mieczysława Smolarskiego, oraz „fantastykę metafizyczną” Jerzego Hulewicza, Stefana Grabińskiego i Stanisława Balińskiego. Mimo to oba dzieła zdradzają silne przywiązanie do tradycji młodopolskiej, które przejawia się zwłaszcza w orientalizmie, licznych nawiązaniach do filozofii buddyjskiej oraz fascynacji ezoteryką.