Czytelnicy Juliusza Słowackiego mogą odnaleźć w tym wątku ukrytą aluzję odnośnie do tworzonej przez polskiego romantyka filozofii genezyjskiej.
Szczególną rolę odgrywa w powieści tajemnicza substancja o nazwie Nirwidium (anagram nazwiska Cypriana Kamila Norwida); kontakt z Nirwidium staje się na wyspie rytuałem mającym na celu dążenie do doskonałości. Substancja wydaje się Janowi Podobłocznemu cudownym środkiem mogącym przywrócić Polsce niepodległość. Wykorzystywany przez mieszkańców wyspy odpowiednik Nirwidium staje się przyczyną wielu tyleż tragicznych, co niezrozumiałych dla bohatera powieści zdarzeń. W Polsce natomiast Nirwidium spotyka się z powszechnym odrzuceniem.
Miranda, Lenora i Damajanti Miranda, Lenora i Damajanti są postaciami (czy raczej jedną postacią rozpisaną na swoje trzy emanacje, podobnie jak niektórzy bohaterowie poematów Williama Blake’a czy też wiele znaczących postaci religii hinduskiej) szczegółowo wykreowanymi przez autora i konsekwentnie współtworzącymi fabułę utworu, a jednocześnie z literackiego punktu widzenia będącymi przedmiotami interkulturowego dialogu.
Miranda to bohaterka dramatu Burza Williama Szekspira, widmo Lenora pochodzi z wiersza Edgara Allana Poego pod tym samym tytułem, zaś Damajanti jest bohaterką eposu staroindyjskiego Mahabharata, który swego czasu tłumaczył Lange.