Anna musiała przezwyciężyć wiele trudności, m.in. bunty licznych książąt i możnych, którzy stracili wiele władzy i majątków pod rządami poprzedniego króla, ojca Anny. Poczyniła ona kilka ustępstw na ich korzyść, a na niekorzyść ulubieńców byłego króla; np. przywróciła odebrane ziemie nawet wrogim rodzinom (m.in. rodzinie przyszłego króla Ludwika XII, znanej jako książęta Orleanu).
To Anna była autorką końcowego traktatu pokojowego kończącego formalnie wojnę stuletnia – pokoju w Etaples. W 1491 r. (mimo sprzeciwu Austrii i Anglii) zaaranżowała małżeństwo swojego brata z Anną, księżną Bretanii, dzięki czemu Bretania miała stać się częścią Francji. Jednak kiedy Karol po ślubie z Anną objął samodzielne rządy, poszedł na daleko idące ustępstwa względem Anglii i Habsburgów przekreślając możliwość ścisłego włączenia Bretanii do korony. Wiązało się to z włoskimi planami młodego króla.
W 1484 roku na miejscu dawnego królewskiego pawilonu myśliwskiego w Gien zleciła zbudowanie zamku.