W 1968 roku w Zakopanem odbyło się I Ogólnokrajowe Sympozjum „Naukowe Problemy Maszyn Matematycznych”. Podczas Sympozjum na wniosek Romualda Marczyńskiego naukę o komputerach zaczęto nazywać informatyką. Nazwa wzorowana na francuskim informatique stopniowo wypierała nazwę „elektroniczna technika obliczeniowa”, będąca dosłownym tłumaczeniem rosyjskiego terminu „электронная вычислительная техника”.
Poziom komputeryzacji Polski w latach 60. odstawał zarówno wobec państw OECD jak i niektórych państw RWPG. W 1965 roku w Polsce pracowało 76 komputerów (dla porównania w Belgii 359, we Francji 1610, w Republice Federalnej Niemiec 2280). Pod koniec 1968 roku liczba komputerów w Polsce wyniosła 141 (według innego źródła liczba komputerów w Polsce w 1965 roku wynosiła 60, do 1970 wzrosła do 170. Dla porównania w 1970 roku w Niemieckiej Republice Demokratycznej pracowało 360 komputerów, a w Czechosłowacji 300). Nie udało się zrealizować w pełni celów w zakresie produkcji półprzewodników, założonych w planie pięcioletnim 1961–1965. W 1965 roku Polska produkowała 0,22 elementu półprzewodnikowego na mieszkańca (w tym samym czasie wartość dla Czechosłowacji wyniosła 0,88, dla Niemieckiej Republiki Demokratycznej 2,0, a dla Japonii 5,0).