artyści Rytmu i Wileńskiego Towarzystwa Artystów Plastyków, Felicjan Szczęsny Kowarski, Leonard Pękalski, Tadeusz Tołwiński, Bohdan Pniewski, Zygmunt Mączeński, Adolf Szyszko-Bohusz.
Do antyku, klasycyzmu czy renesansu sięgali również artyści działający na polu sztuki oficjalnej w państwach totalitarnych (np. socrealizm). Figuratywna, monumentalna sztuka w konwencji realizmu ujętego w klasycyzujące formy była tam narzędziem propagandy.
Architektura Pomysłowi architekci starali się przedstawić wizję nowego idealnego świata zamieszkanego przez człowieka racjonalnego. Cechy stylu neoklasycznego można podsumować następująco: dominacja linii poziomej nad pionową; przejrzystość konturów i planów architektonicznych, obecnie preferowanych w kształtach regularnych, kwadratowych lub prostokątnych i scentralizowanych; brak kontrastów chromatycznych i efektów obrazowych; wizualna widoczność materiałów, marmuru lub cegły; Najczęściej używany jest model świątyni, rzymski lub grecki, zwłaszcza na fasadach i na zewnątrz, ponieważ są to praktycznie jedyne pozostałości archeologiczne, dla których istnieje wystarczająca dokumentacja; odrzucenie tradycji renesansowej stosującej superpozycję porządków.
Zobacz też konserwatywna architektura XX wieku
Przypisy
Kategoria:Prądy literackie Kategoria:Neoklasycyzm