Z opisem pogrzebu Kraka łączy się wzmianka o założeniu Krakowa. Podanie o Kraku przypomina nieco podanie o czeskim KrokuTak już Jan Długosz (), który córki Kroka pod trochę zmienionymi imionami przypisuje Krakowi; jedna z nich, Libusza (czes. Lubusza), miała być według niego następczynią Kraka w Czechach; tak więc według Długosza, Krak miał 3 „czeskie” córki oraz 3 „polskich” potomków (w sumie 6)., a motyw walki ze smokiem został prawdopodobnie zaczerpnięty z legendy o świętym JerzymS. Zakrzewski, Historia polityczna Polski do schyłku XII wieku, Kraków 1920, s. 10; teza w tekście głównym; B. Kürbis, Holophagus. O smoku wawelskim i innych smokach, [w:] Ars historica. Prace z dziejów powszechnych i Polski, Poznań 1976, s. 163–178; teza o imporcie z Historiæ regum Britaniæ Galfreda z Monmouth; ; teza o pokrewieństwie z Opowieścią o Aleksandrze i inne. lub mitu o walce Peruna ze Żmijem, legenda zawiera ślady wydarzeń VII- i VIII-wiecznych. Po śmierci Kraka usypano mu kopiec, gdzie według legend został pochowanyNa łączność kopców z Krakiem i Wandą wskazywał już ;